مقدمه: پرستاران طرحی به خاطر گذار از مرحله آموزش به محیط بالین ممکن است تنیدگی های روانی قابل توجهی را تجربه کنند. شرایط جدید محیط کار، پرستاران طرحی را نیازمند حمایت از سوی سازمان، سرپرستان و همکاران می نماید. روش کار: این مطالعه توصیفی همبستگی در بیمارستانهای آموزشی تبریز انجام شد. تعداد 244 نفر از پرستاران دارای معیارهای ورود به مطالعه در فاصله خرداد 1398 تا اسفند 1398 به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار جمع آوری داده ها پرسشنامه 5 قسمتی بوده که شامل اطلاعات جمعیت شناسی، پرسشنامه نامه حمایت سازمانی آیزنبرگر، مقیاس حمایت درک شده همکار، ابزار استاندار حمایت سرپرستی درک شده و پرسشنامه عملکرد شغلی پاترسون بودند. تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار spss نسخه 21 صورت گرفت. در این راستا از آمار توصیفی (فراوانی، درصد، میانگین و انحراف معیار) و آمار استنباطی، آزمون همبستگی پیرسون استفاده گردید. سطح معنی داری 05/0> p در نظر گرفته شد. یافته ها: آزمون همبستگی پیرسون نشان داد که بین حمایت سازمانی درک شده و عملکرد شغلی ارتباط معنی داری وجود ندارد (05/0< p، 05/0= r). در صورتیکه بین حمایت سرپرستی درک شده و عملکرد شغلی ارتباط مثبت معنی داری وجود دارد (01/0> p، 26/0= r). همچنین بین حمایت همکار درک شده و عملکرد شغلی ارتباط معنی داری وجود ندارد (05/0>p، 13/0=r). نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که از بین سه متغیر حمایت سازمانی درک شده، حمایت همکار و حمایت سرپرستی درک شده، تنها حمایت سرپرستی درک شده با عملکرد کاری پرستاران طرحی ارتباط معنی داری دارد. بر اساس نتایج این مطالعه سرپرستاران به عنوان سرپرست مستقیم پرستاران طرحی می توانند با معرفی خط مشی های حمایتی سازمان عملکرد کاری پرستاران طرحی را بهبود بخشیده و از این طریق به ارتقای سلامت بیماران و رضایتمندی آنها کمک کنند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

ازآنجاکه رفتار سازمانی نوین و عملکرد سازمانی با پیچیدگی هایی روز افزون مواجه است، آشنایی بیشتر مدیران و کارکنان سازمان ها با این پیچیدگی ها و در نتیجه تلاش در راستای افزایش عملکرد منابع انسانی ضروری است. لذا پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر کار عاطفی بر عملکرد شغلی با توجه به نقش تعدیل گری حمایت سازمانی، حمایت مدیریت و حمایت همکار در سال 1396 در بین کارکنان یک سازمان عمومی در شهر مشهد انجام شده است. بدین منظور نمونه ای شامل 376 نفر از کارکنان به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب و به منظور جمع آوری اطلاعات، پرسشنامه استانداردکار عاطفی، عملکرد شغلی، حمایت سازمانی، حمایت مدیریت و حمایت همکار توزیع شد. روایی محتوایی پرسش نامه با استفاده از نظر خبرگان و روایی سازه آن با استفاده از تحلیل عاملی تاییدی مورد بررسی قرار گرفت. ضریب آلفای کرونباخ بزرگ تر از70% برای سازه های مختلف پرسشنامه، پایایی آن را مورد تایید قرار داد. از روش مدل سازی معادلات ساختاری برای آزمون فرضیه ها استفاده شد. نتایج پژوهش حاکی از این بود که اقدام عمیق و سطحی به ترتیب برابر با 141/0 و 146/0 بر عملکرد شغلی اثر گذار هستند که هر دو در سطح اطمینان 95/0 معنادار می باشند. علاوه بر این نتایج حاصل از بررسی نقش تعدیل گر حمایت مدیریت، حمایت همکار و حمایت سازمانی نیز بیانگر تایید نقش تعدیل گری این متغیرها در رابطه بین اقدام عمیق و اقدام سطحی با عملکرد شغلی می باشند.

مقدمه: ثبت مراقبت های پرستاری، نشانه ارایه مراقبت و کیفیت آن است. لذا، هرگونه نارسایی در آن مبین ارایه مراقبت ناکافی به بیمار می باشد. ارزشیابی همکار به عنوان شیوه ای از تفویض اختیارات مدیران جهت تضمین کیفیت مراقبت های پرستاری معرفی شده است. هدف این مطالعه، تعیین تاثیر اجرای فرآیند ارزشیابی همکار بر کیفیت ثبت گزارشات پرستاری در بخشهای ویژه قلبی بیمارستانهای دولتی شهر اراک بود.مواد و روشها: این پژوهش، یک مطالعه نیمه تجربی بود. چهار بخش ویژه قلبی در دو بیمارستان دولتی شهر اراک بعنوان محیطهای پژوهش انتخاب شدند. دو بخشی که دارای تعداد پرستار بیشتر بود (با 25 پرستار) به عنوان گروه آزمون و دو بخش دیگر (با 19 پرستار) به عنوان گروه شاهد مورد مطالعه قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش شامل چک لیست های بررسی کیفیت ثبت گزارشات پرستاری بود. جهت پیش آزمون چک لیستهای بررسی کیفیت ثبت به تعداد 35 عدد توسط همکار پژوهشگر، با مشاهده نحوه ثبت پرستاران در هر گروه تکمیل شد. قبل از مداخله، آماده سازی پرستاران ارزیاب توسط پژوهشگر بمدت یکماه انجام گرفت، سپس مداخله بصورت اجرای فرآیند ارزشیابی همکار توسط پرستاران ارزیاب در گروه مورد بمدت یکماه با نظارت مستقیم پژوهشگر و یکماه بدون نظارت مستقیم پژوهشگر انجام شد. بعد از آن ابزارهای مطالعه مجددا برای هر گروه (مرحله پس آزمون) تکمیل شد.یافته ها: گروههای آزمون و شاهد به لحاظ ویژگیهای دموگرافیک (سن، تحصیلات، وضعیت معیشت و...) همسان بوده و آزمون های مجذور کای و تی مستقل اختلاف معنی داری را بین دو گروه نشان نداد. همچنین در این پژوهش بین ویژگیهای دموگرافیک پرستاران با کیفیت ثبت در گروه آزمون و شاهد هیچگونه ارتباط معنی داری یافت نشد. آزمون آماری من ویتنی اختلاف معنی داری را برای کیفیت ثبت گزارشات پرستاری بین دو گروه آزمون و شاهد، بعد از مداخله نشان داد (P<0.001).بحث و نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که اجرای فرآیند ارزشیابی همکار بر ارتقای کیفیت ثبت گزارشات پرستاری موثر بوده است.

هدف این پژوهش بررسی نقش ویژگی های فردی و محیطی در انتقال یادگیری معلمان ششم ابتدایی است. برای بررسی روابط بین متغیرهای موثر بر انتقال یادگیری، پژوهش با روش همبستگی انجام شده است. جامعه آماری شامل معلمان پایه ششم ابتدایی ناحیه یک و دو شهر اردبیل می باشد که در دوره های آموزشی تابستان سال تحصیلی 1393-1392، شرکت کرده اند. با توجه به تعداد سوال های پرسشنامه، 205 پرسشنامه به صورت تصادفی بین شرکت کنندگان توزیع شد. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه های حرفه ای گرایی معلم، خودکارآمدی معلم، حمایت مدیر، حمایت همکار و انتقال یادگیری استفاده شده است. روایی سازه ابزار با استفاده از تحلیل عامل تاییدی مورد بررسی قرار گرفته است. تجزیه و تحلیل داده های پژوهش و یافته های تحلیل مسیر در قالب آزمون مدل درون داد و فرضیه های پژوهش بیانگر آن است: حمایت همکار به عنوان یکی از عوامل محیطی مدارس به طور مستقیم و غیرمستقیم از طریق حرفه ای گرایی معلمان بر انتقال یادگیری اثر مثبت دارد، اما اثر این متغیر بر خودکارآمدی معلمان معنی دار نمی باشد. همچنین اثر غیرمستقیم حمایت مدیر از طریق حرفه ای گرایی بر انتقال یادگیری معلمان مثبت است، اما اثر مستقیم حمایت مدیر و خودکارآمدی بر انتقال یادگیری معلمان معنی دار نمی باشد. نتایج پژوهش نشان می دهد انتقال آموخته ها به محیط کار تا حد زیادی در گرو حرفه ای گرایی معلمان و حمایت همکاران از فرایند انتقال و استفاده از آموخته ها در کلاس درس است. این نتایج می تواند در جهت بهبود جو مدارس و مدیریت عوامل فردی و محیطی و در نهایت تسهیل انتقال یادگیری موثر واقع شود.

مقدمه: اثربخشی دوره های آموزش سازمانی در گرو انتقال یادگیری به محیط کار است و لذا شناسایی عوامل پیش بینی کننده انتقال یادگیری به یکی از دغدغه های پژوهش در حوزه توسعه منابع انسانی تبدیل شده است. در عین حال، مطالعات اخیر از این ایده حمایت می کنند که عوامل مؤثر بر انتقال یادگیری تحت تأثیر فرهنگ و بافت خاص هر سازمان هستند. با این رویکرد، هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش تعدیل کننده نوع سازمان (خصوصی یا دولتی) در ارتباط بین عوامل سازمانی و انتقال یادگیری به محیط کار بود. روش کار: پژوهش حاضر جزو تحقیقات توصیفی از نوع همبستگی است. داده های این پژوهش در نیمه دوم سال 1396 گردآوری شد. جامعه آماری، کارکنان پرستاری بیمارستان خصوصی بوعلی سینا و بیمارستان دولتی بعثت شهر همدان بودند. با استفاده از شیوه نمونه گیری در دسترس تعداد 283 نفر به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته سنجش عوامل سازمانی و پرسشنامه سنجش انتقال یادگیری به محیط کار بود. روایی پرسشنامه ها با استناد به نظر متخصصان، و پایایی آن ها با استناد به ضریب آلفای کرونباخ تأیید شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها، از نرم افزار SPSS نسخه 20 و آزمون های آماری تحلیل رگرسیون تعدیل کننده و تحلیل رگرسیون چندگانه استفاده شد. یافته ها: یافته ها نشان داد که نحوه ارتباط دولتی و خصوصی متفاوت از یکدیگر است (05/0 > P، 17/4 = t)؛ به طوری که در بیمارستان دولتی، دو متغیر حمایت همکار (05/0 > P، 221/0 = Beta) و جو مشارکتی (05/0 > P، 195/0 = Beta)، مهم ترین پیش بینی کننده های انتقال یادگیری به محیط کار هستند. اما در بیمارستان خصوصی، مهم ترین پیش بینی کننده های انتقال یادگیری، فرصت کاربست (05/0 > P، 526/0 = Beta) و حمایت سرپرست (05/0 > P، 260/0 = Beta) هستند. نتیجه گیری: بر مبنای یافته های پژوهش، پیش بینی کننده های انتقال یادگیری به محیط کار، در بیمارستان های دولتی و خصوصی متفاوت هستند. بر این اساس، به منظور بهبود انتقال یادگیری به محیط کار، پیشنهاد می شود که مدیران در بیمارستان های دولتی توجه خود را بیشتر به ارتقای جو همکارانه و مشارکتی معطوف نمایند و در بیمارستان های خصوصی نیز بهتر است که بیشتر به بهبود تعاملات سرپرستان و زیردستان و دادن آزادی عمل بیشتر به زیردستان توجه شود.

هدف از این پژوهش بررسی اثر حمایت سرپرست و حمایت همکار در حرفه حسابرسی بر تضاد نقش و ابهام نقش که از اجزای استرس نقش می باشند و متعاقب آن تاثیر تضاد نقش و ابهام نقش بر افزایش تمایل به ترک خدمت و کاهش رضایت شغلی حسابرسان می باشد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه حسابرسان (5353) از رده کمک حسابرس تا حسابرس ارشد که در موسسات عضو جامعه حسابداران رسمی و سازمان حسابرسی کشور تا پایان شش ماه اول سال 1392 مشغول به فعالیت بوده اند می باشد. در این پژوهش ابتدا یک مطالعه مقدماتی با 30 نفر حسابرس که به طور تصادفی انتخاب شده بودند انجام گرفت واریانس آن 0.137 محاسبه گردید پرسشنامه به صورت تصادفی بین 350 نفر از حسابرسان توزیع گردید. برای آزمون فرضیه های پژوهش از روش مدل روابط ساختاری خطی – لیزرل استفاده شد. تحلیل های آماری صورت گرفته نشان داد که بین متغیرهای مدل علی پژوهش به استثنای رابطه بین تضاد نقش و تمایل به ترک خدمت، روابط معنی داری در جهت های تعیین شده وجود دارد.

زمینه و هدف: پرستاران به عنوان بزرگ ترین گروه مراقبت دهنده، خدمات مراقبتی مستمری را به بیماران ارایه می دهند. اهمیت تاثیر این خدمات بر کیفیت مراقبت های سلامتی و به تبع آن نیل به اهداف عالی سیستم ارایه خدمات سلامت و همچنین رضایت بیمار بر کسی پوشیده نیست. با عنایت به نقش کلیدی پرستاران در تیم بهداشتی درمانی بر مدیران پرستاری است تدابیری را جهت ارتقا دادنش و مهارت آنان بیندیشند. ارزشیابی همکار به عنوان شیوه ای از تفویض اختیارات مدیران جهت تضمین کیفیت خدمات پرستاری معرفی شده است. هدف این مطالعه، تعیین میزان تاثیر فرآیند ارزشیابی همکار بر کیفیت عملکرد پرستاران و رضایت بیماران در بخش های ویژه قلبی بیمارستان های دولتی شهر اراک بود.روش بررسی: این تحقیق یک مطالعه نیمه تجربی بود. چهار بخش ویژه قلبی (CCU و PCCU) در دو بیمارستان دولتی شهر اراک به عنوان محیط های پژوهش انتخاب شدند. دو بخشی که دارای تعداد پرستار بیشتر بود (با 25 پرستار) به عنوان گروه آزمون و دو بخش دیگر (با 19 پرستار) به عنوان گروه شاهد مورد مطالعه قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش شامل چک لیست های بررسی کیفیت عملکرد پرستاران و پرسشنامه بررسی میزان رضایت بیماران بود. جهت پیش آزمون 50 عدد چک لیست بررسی کیفیت عملکرد توسط همکار پژوهشگر، با مشاهده عملکرد پرستاران در هر گروه تکمیل شد. پرسشنامه رضایت نیز توسط خود بیماران یا مصاحبه پژوهشگر با بیمار به تعداد 35 مورد تکمیل گردید. مداخله به مدت 2 ماه در گروه آزمون انجام شد و سپس به مدت یک ماه مداخله ای در گروه آزمون انجام نشد، کلیه ابزارهای فوق مجددا برای دو گروه (مرحله پس آزمون) به همان روش تکمیل شد.یافته ها: گروه های آزمون و شاهد (پرستاران و بیماران) به لحاظ متغیرهای دموگرافیک (سن، تحصیلات، وضعیت معیشت و...) همسان بوده و آزمون های مجذور کای و تی مستقل اختلاف معنی داری را بین دو گروه پرستاران با یکدیگر و چهار گروه بیماران (دو گروه قبل و دو گروه بعد) نشان ندادند. آزمون های مجذور کای و تی زوجی هیچ گونه اختلاف معنی داری در ارتباط متغیرهای دموگرافیک پرستاران با عملکرد نشان نداد، در مورد ارتباط متغیرهای دموگرافیک بیماران با رضایت؛ این آزمون ها نشان داد که بین رضایت با سن و وضعیت معیشت بیماران گروه شاهد در قبل مداخله و رضایت با شغل و وضعیت معیشت بیماران گروه مورد در بعد مداخله ارتباط معنی دار وجود دارد. آزمون های آماری من ویتنی اختلاف معنی داری را برای کیفیت عملکرد پرستاران بین دو گروه آزمون و شاهد، بعد از مداخله نشان داد (P<0.001). همچنین این آزمون اختلاف معنی داری را برای رضایت بیماران بین دو گروه آزمون و شاهد، بعد از مداخله نشان داد (P<0.001).بحث و نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که اجرای فرآیند ارزشیابی همکار بر ارتقای کیفیت عملکرد پرستاران و رضایت بیماران موثر بوده است.